The Bathing machine of King Alfonso XIII

Bathing machine of King Alfonso XIII in St Sebastien

The Bathing machine of King Alfonso XIII (1908)

Let’s imagine you’re queen of a mid- to large sized European country and every now and then you’ll need to relax after days of reigning. Where would you rather go than to the beach?

But then again… Changing clothes, strolling along the beach, and cuddling the king would be a bit embarrassing in front of the riffraff you normally try to rule.

This here is the Bathing machine (mobile bathing house) of King Alfonso XIII and his English wife, Victoria Eugenie of Battenberg at the St. Sebastien beach, Spain 1908.

Photo courtesy of George Eastman House.

De Strandtrein van koning Alfonso XIII (1908)

Stel je eens voor dat je koningin bent van een middel- tot groot Europees land en dat je zo nu en dan eens nodig moet ontspannen na dagen van regeren. Waar zou je dan liever heen gaan dan naar het strand?

Maar ja… Je omkleden, over het strand paraderen, en aan de koning friemelen zou een beetje gênant zijn voor het gepeupel waarover je normaal gesproken probeert te heersen.

Dit is de strandtrein (mobiele badhuis) van koning Alfonso XIII en zijn Engelse vrouw, Victoria Eugenie van Battenberg op het strand van San Sebastian, Spanje 1908.

Beeldrecht: George Eastman House.

Ukraine’s floating farms

Kin-dza-dza - Ukraine

Ukraine’s floating farms

There must be a place on this world where gravity is much, much less. Often I’m struggling to get my buildings to have that light and floating appearance. So when I saw a Russian movie, featuring these farm-buildings from the Ukranaine that defy gravity I was thunderstruck.

In this movie (the name of which I unfortunately forgot, so please any suggestions?) the building was being used as a kind of potato or grain-sorting station. Trucks would stop underneath to be filled.

I like the way industrial buildings are ‘designed’-or- more accurately: aren’t designed.. The only thing of importance is the way it will function, a skin for the machine inside. Form isn’t an issue at all; Form Follows Function to the Max so to speak. (Louis Sullivan – “Form Follows Function”). By making the statement about the absence of form, design retrieves its freedom. So everything is possible, there is no ugly and no beautiful, therefore the greatest buildings just grow in vague industrial areas or, in this case; farmlands.

The beauty of these buildings inspired Ukrainian filmmakers, so check these out:

Andrei Tarkovsky ‘Stalker’
Georgiy Daneliya ‘Kin-dza-dza!’

The secret of this particular sorting-station?

Spoiler alert:

Story is, it was situated near the town of Krasnosilka in Ukraine, not far away from the city of Odessa. By the time this picture was taken, the building was being dismantled and some of the supports were already removed. But because the bins were empty, the cantilever force was strong enough to withstand gravity for a while.



De zwevende boerderijen van de Oekraïne

Er moet een plaats op de wereld zijn waar de zwaartekracht veel, veel minder is. Vaak moet ik halsbrekende toeren uithalen om mijn gebouwen die lichte en zwevende uitstraling te geven. Dus toen ik een Russische film zag, met deze gebouwen die de zwaartekracht tartten zat ik gelijk op het puntje van mijn stoel.

In deze film (waarvan de naam ik helaas vergeten, dus aub suggesties?) werd het gebouw gebruikt als een soort van aardappelen of graan sorteerstation. Vrachtwagens konden eronder stoppen om te worden gevuld.

Ik hou van de manier waarop industriële gebouwen zijn ontworpen -of-beter gezegd: niet zijn ontworpen .. Het enige wat van belang is, is de manier waarop het functioneert, een huid voor een machine. Vorm is totaal geen issue, Vorm volgt functie tot de Max’ zo te zeggen. (Louis Sullivan – “Form Follows Function”). Door als uitgangspunt de afwezigheid van vorm te nemen, krijgt vormgeving haar ultieme vrijheid terug. Alles is mogelijk, er is geen lelijk en geen mooi, de mooiste gebouwen ontstaan in vage industriële gebieden of, in dit geval; landbouwgebieden.

De schoonheid van deze gebouwen inspireerde een aantal Oekraïense filmmakers, dus bekijk deze eens:

Andrei Tarkovsky ‘Stalker’
Georgiy Daneliya ‘Kin-dza-dza!’

Het geheim van deze bijzondere sorteer-station?

Spoiler alert :

Het verhaal gaat, dat dit gebouw dichtbij de stad Krasnosilka in Oekraïne lag, niet ver van de stad Odessa. Tegen de tijd dat deze foto werd genomen, werd het gebouw ontmanteld en een deel van de dragers waren al verwijderd. Maar omdat de bakken waren leeg, was de hefboomwerking van de fundering sterk genoeg om de zwaartekracht een tijdlang te weerstaan.



the Diving Horses of Atlantic City Pier

Diving Horses Atlantic Steel Pier

I’m gazing at this picture and for the first 10-15 seconds I can hear myself thinking: “WHAT is this I’m looking at?”

* Is it a horse desperate for some cooling off during a hot day? (as I’m writing this there is a heat wave in Holland, Yes: It is possible)

* Is it a suicidal horse?

* Or is it just normal behaviour of which I am unaware, because there aren’t so many diving boards around for horses?

But finally it struck me: It IS, as always, ‘entertainment’

The creator of the attraction was the businessman William “Doc” Carver, one of the best sharpshooters in the world, whose life was a constant adventure. Carver got the idea while crossing a bridge over the Platte River in Nebraska, and he and his horse fell into the water. After this accident he got the idea of horses diving from heights and in 1880 he began to experiment.. The first dives were done by himself and by his daughter, but soon more riders would join the group. For some reason these were all young woman, why? I don’t know (but it probably enlarged the entertainment-value even more).

By the 1920’s the diving horses were the main attraction at the Atlantic City’s Steel Pier, the pier itself one of the biggest attractions in the US, only later on only defeated by the rise of Disneyland. The horses would jump a maximum height of 22 meters into a tank of water, with a young woman riding on its back. Every horse and every riders it’s own style, some dove with their front legs straight out, while others tucked up their legs as if they were going over a jump. One horse would twist in the air and land on his side, making it dangerous for his rider. Some horse were afraid at first, but others seem to like it “…Another horse, I think his name was Patches, drew quite an audience. After making so many jumps he no longer waited for his rider. He would charge up the ramp to the tower and take a running jump off the diving board, leaving the rider behind. A couple of the girls tried to leap on him as he flew by, only to be left sailing through the air mount-less”.

Somehow in all the years the horse dove, not one got injured. The riders? That’s a whole different story… The woman would suffer one or two broken bones each year, mostly because of the paddling hooves whilst in the water tank. One rider, Sonara Carver went blind from a bad impact on the water. She continued diving for 11 more years, inspiring Disney to make a movie ‘Wild Hearts Cannot Be Broken (Dive into a passion)’ in 1991. On the remark is was such a devotion the keep on jumping whilst blind she answered that it had nothing to do with devotion, it was simply too much fun to stop.

To my surprise, the diving horses of Atlantic City continued until 1978, when the attraction under pressure from animal rights groups, was closed.

The diving horse in my thoughts was an extinct species, from long, long ago. When men would chew tobacco en woman were firmly corseted… NOT to be carried out in the late seventies, when we all should have been more committed with the animals. But hey: They were also still fighting bulls back then.

Although it is a good thing these cruel attractions were banned, I sometimes long for the freedom of a less regulated society, if everyone would just take it’s own responsibility and some common sense (but not TOO much) maybe some crazy stuff would emerge once more…



(via Metamorfose Digital

De Duikende Paarden van Atlantic City Pier

Ik staar naar de foto hierboven en voor de eerste 10-15 seconden hoor ik mezelf denken: “Wat is dit in hemelsnaam?”

* Is het een paard wanhopig op zoek naar wat verkoeling tijdens een warme dag?
* Is het een suïcidaal paard?
* Of is het normaal gedrag voor een paard, maar ben ik daarvan niet op de hoogte, aangezien er niet zo veel duikplanken voor paarden zijn?

Maar uiteindelijk drong het tot me door: Het is, zoals altijd, ‘entertainment’

De bedenker van de attractie was de zakenman William “Doc” Carver, een van de beste scherpschutters van de wereld, wiens leven een constante avontuur was. Carver kreeg het idee tijdens het oversteken van een brug over de Platte River in Nebraska, waar hij en zijn paard in het water vielen. Na dit ongeval kreeg hij het idee om paarden te laten duiken van grote hoogten en in 1880 begon hij te experimenteren .. De eerste duiken werden gedaan door hemzelf en door zijn dochter, maar al snel zouden er meer rijders toetreden tot de groep. Om een ​​of andere reden waren deze allemaal jonge vrouwen, waarom? Ik heb geen idee.. (maar waarschijnlijk vergroot de entertainment-waarde, zelfs meer).

In de jaren 1920 zijn de duikende paarden de belangrijkste attractie in het Atlantic City Steel Pier, de pier zelf een van de grootste attracties in de VS, later alleen verslagen door de opkomst van Disneyland. De paarden zouden van een maximale hoogte van 22 meter springen in een tank met water, met een jonge vrouw op de rug. Ieder paard en elke ruiter zijn eigen stijl, sommige paarden doken met hun voorpoten recht naar voren, terwijl anderen hun benen optrokken, alsof ze over een hindernis sprongen. Een paard draaide in de lucht en landde op zijn kant, met gevaar voor zijn ruiter. Sommige paarden waren bang, maar anderen leken het leuk te vinden “… Een paard, ik denk dat zijn naam Patches was, trok nogal een publiek. Na het maken van zo veel sprongen kon hij niet langer wachten op zijn ruiter. Hij rende de oprit van de toren op en nam al ​​rennende een sprong van de duikplank, de ruiter achterlatend. Een paar van de meisjes probeerde op hem te springen als hij langs vloog, maar hij zeilde alleen door de lucht, zonder rijder”.

Op een of andere manier raakte er in alle jaren niet een paard geblesseerd. De renners? Dat is een heel ander verhaal … De ruiters braken een of twee botten per jaar, vooral vanwege de peddelende hoeven als ze eenmaal na de duik in het waterreservoir waren. Een ruiter, Sonara Carver werd blind door de klap op het water. Ze bleef nog 11 jaar daarna duiken, Wat Disney inspireerde om hierover een film te maken met de titel ‘Wild Hearts Cannot Be Broken (Dive into a passion)’ in 1991.. Op de opmerking dat het getuigde van enorme toewijding om blijven springen terwijl ze blind was, antwoordde Sonara dat het niets te maken had met devotie, het was gewoon veel te leuk om te stoppen.

Tot mijn verbazing, werd het duiken met paarden in Atlantic City voortgezet tot 1978, toen de attractie onder druk van dierenrechtenorganisaties, werd gesloten.

Het duikende paard was in mijn gedachten een uitgestorven diersoort, van lang, lang geleden. Toen mannen nog pruimtabak kauwden en de dames waren stevig in het korset zaten … NIET een attractie uitgevoerd in de late jaren zeventig, toen we allemaal al meer moesten zijn meer begaan met de dieren. Maar ja: Toen werd er ook nog druk met stieren gevochten.

Hoewel het een goede zaak is dat deze wrede attracties zijn verboden, heb ik soms het verlangen naar de vrijheid van een minder gereguleerde samenleving, als iedereen gewoon zijn eigen verantwoordelijkheid zou nemen en daar wat gezond verstand aan toe zou voegen (maar niet te veel) zouden er misschien wat meer gekke ideeën komen …



(via Metamorfose Digital

… A short-circuited brain


Beside many things, I am a dyslexic.. As a kid it made me really sad, not being able to score much more than an F (1) for French, Dutch, English and German. But after a while I discovered even dyslexia has possibilities.

At this point of my life I consider the benefits to be much bigger than the disadvantages. When learning to cope with this ‘handicap’ I learned every problem has a backdoor-solution, thinking around a difficult task is much easier than forcing your way in.

But the biggest advantage I did not see for a long time, because it is a complete embedded talent. Dyslexics see things differently…. at first glance we often see things not as they are, but as they seem.. A bit of a problem when reading, but SO much fun in real life, seeing possibilities on every corner, in every tussock of grass …I love being dyslexic!

(Also read:

… Het kortgesloten brein

Naast heel veel andere zaken, ben ik dyslectisch .. Als kind maakte me het wel verdrietig, niet in staat te zijn om veel meer dan een 1 te scoren voor Frans, Nederlands, Engels en Duits. Maar na een tijdje ontdekte ik dat zelfs dyslexie voordelen heeft.

Op dit punt in mijn leven vind ik de voordelen zelfs veel groter dan de nadelen. Bij het leren omgaan met deze ‘handicap’ leerde ik dat elk probleem een achterdeur heeft, om een probleem heen denken is veel gemakkelijker dan je door een gesloten voordeur een weg naar binnen dwingen.

Maar het grootste voordeel zien duurde een hele tijd, want het is een compleet ingebed talent. Dyslectici zien dingen anders, letterlijk …. op het eerste gezicht zien we de dingen vaak niet zoals ze zijn, maar zoals ze lijken..  Een klein probleem bij het lezen van een boek, maar zo vreselijk leuk in het echte leven, het zien van mogelijkheden op elke hoek, in elke pol gras … Ik hou ervan om dyslectisch te zijn!

(Lees ook:

Silence of the Dandelions…

2,000 Suspended Dandelions by Regine Ramseier

As an architect I’m always on the lookout for new materials, materials that guaranteed will last as long as my buildings lasts, you know: The weakest link… But imagine how great it would be to add a bit of transience, some death and decay that will remind us that buildings, as mankind, are not static.

Swiss artist Regine Ramseier, took the ultimate symbol of temporariness, the dandelion and made it her ceiling for a while. The dandelion, with her seeds floating on the wind, leaving just an empty plant.

So: how to do this yorself:
1st) Collect 2000 dandelions in a field
2nd) Spray them, one by one with some adhesive
3rd) Place them in a special palette in the back of your (much too tiny) car
4th) Hang them gently on the ceiling, head down…
RESULT: Fragile Fluffy FlowerFUNK!


…In the unlikely event

 SS Normandie Capsized in New York Harbor 1942
It was the most luxurious cruise-ship in the world in the thirty’s, built as an ocean liner in Saint-Nazaire, France, for the French Line Compagnie Générale Transatlantique. She entered service in 1935 as the largest and fastest passenger ship afloat and is still the most powerful steam turbo-electric-propelled passenger ship ever built.

It is 1942, during World War II the ship was already for long time in the port of New York, when the U.S. seized and renamed “USS Lafayette” to be converted into a troop ship. On February 9, during the renovation, a welder caused a small fire in the first class lounge. This was the beginning of a number of unlikely events: There was no fire extinguisher available in the ship. And the bucket of water, there for emergencies, was accidentally knocked over. The officer on duty could not locate the fire alarm button, But fortunately the ship was equipped with an automatic fire alarm, so a fire would automatically report directly to the fire brigade…

…Unfortunately this was disabled since January 13, 1942.

When they finally managed to alert a policeman on the quay, the fire had now expanded to the smoking room and the long gallery. Finally, at 20:00 the firemen succeeded in extinguishing the fire, but unfortunately .. the ship collected the millions of gallons of water, used by the firefighters in the upper floors and began to tilt. At a 80 degrees heeling angle it finally capsized between piers 88 and 89. The end of a great ship called: “SS NORMANDIE”


Ideas are like Milk: No grazing, No milk..

by Eugene Zaaijer

“Every really good creative person in advertising whom I have ever know has always had two noticeable characteristics. First, there was no subject under the sun in which he could not easily get interested. […] Second, he was an extensive browser in all sorts of fields of information. For it is with the advertising man as with the cow: No browsing, no milk.” – A Technique for Producing Ideas (1965), James Webb Young

Take shelter…

by Danish Photographer Marianne Kjølner

a series of photo’s by Danish Photographer Marianne Kjølner.

On this photo she says:

“This old pink house is situated at the old dunes, a few hundred meters from the west coast, a very windy place were there isn’t much that can grow. So the tree can only grow where it has shelter. It has looked this way always.”


33 Ways…

how to stay creative

how to stay creative

In 1965, James Webb Young wrote a little book titled: “A Technique for Producing Ideas” in wich he describes the workings of creative process. For years I (as an architect) I was used to force myself to get ideas, but never I took the time to sit back and watch this process. By reading this book I started to realize that the art of getting ideas is an ongoing project which can be mastered… and so can you!
Good luck y’all!