The mythical Mountains of Kong / De mysterieuze Bergen van Kong

Old map of Africa, by John Cary (1805) showing the completely fictional mountainrange of Kong.

Old map of Africa, by John Cary (1805) showing the completely fictional mountainrange of Kong.

The Mountains of Kong

In 1798, the acclaimed cartographer James Rennell did something nobody ever expected. Rennell was considered an authority on the field of cartography, honored with several medals and after his death buried in Westminster Abbey. So: What could such a brilliant researcher do to shock us? well…..

In 1798 , James Rennell invented the Mountains of Kong, and because there is no such thing as  halfway crooks, Rennell must have thought it to be a major hoax. Therefore the made-up Mountains of Kong were not a few miniature mountains no one would notice. No, no, the mountains of Kong were a thousand miles long ridge of dizzying heights. They stretched over the entire continent of Africa, from West Coast (Sierra Leone) to the East coast (Ethiopia), a luminous act of rebellious creativity!

What precisely went on in the mind of this outstanding researcher we will never know. Was it the one rebellious act within years of strict study and neatly coloring inside the lines? Or was it the ill-considered idea that rivers only sprung in mountain areas? While no one knew where the sources of the Niger, the Volta and the Nile were to be found, there had to be mountains at the latitude of the country of Burkina Faso. What we do know however is that James Rennell died in 1830, and no one had discovered the error during his lifetime …

But what really was the result of this wild act?

Because of the spotless reputation of James Rennell, his “invention” was not being questioned and pretty soon all other cartographers began to copy & paste the mountain-ridge in their own maps, causing a snowball effect. The second thing to happen was that the mythical Mountains of Kong by their extensiveness and horrifying heights seemed to be a impregnable barrier, having explorers avoid the mountain region like the plague, an enormous blind spot on the map of Africa as result.

The last map on which the Mountains of Kong could still be found was the map of Rand McNally (1890). 1890 Indeed! Nearly a hundred years the imaginary mountain range was shown on all maps until, somewhere in 1889, a French officer named Louis-Gustave Binger decided to go take a look at this charming mountain-region. On his return he stated: “On the horizon, not even a ridge of hills!”. One after another the cartographers quickly erased the Kong Mountains of their maps and within a few years, the mountains of Kong were nothing but the Ghost of Christmas past. However very occasionally these Ghosts come back to haunt us and the mountains reappear on a map, last time in Goode’s World Atlas in 1995……

source: Simon Garfield – On the Map,  Profile Books LTD 2012


De Bergen van Kong

In 1798 deed de veelgeprezen kartograaf James Rennel iets wat niemand ooit had verwacht. Rennell werd beschouwd als een autoriteit op het gebied van kartografie, onderscheiden met meerdere medailles en na zijn dood eervol begraven in Westminster Abbey. Dus: Wat zou zo’n briljante onderzoeker doen om ons te shockeren? Lees maar eens goed…..

In 1798, verzon James Rennell de ‘Bergen van Kong’ en omdat er niet zoiets bestaat als half gek, moet Rennell gedacht hebben dat er dan ook maar flink uitgepakt moest worden. De Bergen van Kong waren dan ook niet een paar bergjes die niemand zou opvallen. Nee; de bergen van Kong waren een duizenden kilometers lange bergrug van duizelingwekkende hoogte. Ze strekten zicht uit over het hele continent Afrika, van Westkust (Sierra Leone) tot de Oostkust (Ethiopië), een briljante daad van rebelse creativiteit!

Wat deze gevierde onderzoeker nu precies tot deze daad heeft aangezet komen we nooit te weten. Was het inderdaad die ene rebelse actie binnen jaren van keurig studeren en binnen de lijntjes kleuren? Of was het de lichtzinnige gedachte dat rivieren alleen ontsprongen in bergenstreken en de Niger, de Volta en de Nijl dus allemaal een bron moesten hebben in bergen ter hoogte van het huidige Burkina Faso? Wat we wel weten is dat James Rennell in 1830 en overleed en dat tijdens zijn leven niemand de fout heeft ontdekt…

Maar wat was nu eigenlijk het gevolg van deze wilde actie?

Omdat de reputatie van James Rennell zo verschrikkelijk goed was, bleek zijn ‘uitvinding’ door niemand in twijfel te worden getrokken en al gauw begonnen alle andere cartografen de Bergen van Kong te kopiëren in hun eigen kaarten, met een sneeuwbaleffect tot gevolg. Het tweede dat er gebeurde was dat de mythische Bergen van Kong door hun uitgestrektheid en vreselijke hoogte en onneembare barrière leken te zijn, waardoor ontdekkingsreizigers de streek rond de ‘bergen’ meden als de pest, met decennialang een blinde vlek op de kaart van Afrika als resultaat.

De laatste kaart waarop de Bergen van Kong nog te vinden zijn is de kaart van Rand McNally uit 1890.. Inderdaad bijna honderd! jaar heeft de gefantaseerde bergketen op alle kaarten gestaand, totdat 1889 ene Franse officier genaamd Louis-Gustave Binger besloot om eens een kijkje te gaan nemen in deze prachtige bergstreek. En wat vond hij: “On the horizon, not even a ridge of hills!”. De een na de andere cartograaf wist vervolgens niet hoe snel hij de Bergen van Kong van de kaart moest halen en binnen een paar jaar waren de bergen van Kong niets anders dan verleden tijd. Maar heel af en toe komen de geesten terug uit het verleden en verschijnen de bergen weer op een kaart, de laatste keer in Goode’s World Atlas in 1995……

bron: Simon Garfield – On the Map,  Profile Books LTD 2012


Making fun of art is a form of art by itself….

Banksy sculptures

Making fun of art is a form of art by itself….

When you say: “Making fun of Art…” there’s one name that pops into my mind right away: Banksy! I remember a video. It was a couple of years ago, 2008? It featured British street artist Banksy and a bag filled with ridiculed paintings walking into the NYC Metropolitan Museum of Art. Once inside the paintings are secretly being added to the permanent collection leaving people dazed and confused, just like any good piece of art would do.



Kunst belachelijk maken is een kunst op zich….

Als je zegt: “Kunst belachelijk maken …” is er een naam die meteen bij me opkomt meteen: Banksy! Ik herinner me een video. Het was een paar jaar geleden, 2008? We zien de Britse straatkunstenaar Banksy en een zak gevuld met vervreemde schilderijen het New York Metropolitan Museum of Art inlopen. Eenmaal binnen worden de schilderijen in het geniep toegevoegd aan de vaste collectie en het publiek blijft verward achter, zoals een extreem goed kunstwerk zou doen.



The Bathing machine of King Alfonso XIII

Bathing machine of King Alfonso XIII in St Sebastien

The Bathing machine of King Alfonso XIII (1908)

Let’s imagine you’re queen of a mid- to large sized European country and every now and then you’ll need to relax after days of reigning. Where would you rather go than to the beach?

But then again… Changing clothes, strolling along the beach, and cuddling the king would be a bit embarrassing in front of the riffraff you normally try to rule.

This here is the Bathing machine (mobile bathing house) of King Alfonso XIII and his English wife, Victoria Eugenie of Battenberg at the St. Sebastien beach, Spain 1908.

Photo courtesy of George Eastman House.

De Strandtrein van koning Alfonso XIII (1908)

Stel je eens voor dat je koningin bent van een middel- tot groot Europees land en dat je zo nu en dan eens nodig moet ontspannen na dagen van regeren. Waar zou je dan liever heen gaan dan naar het strand?

Maar ja… Je omkleden, over het strand paraderen, en aan de koning friemelen zou een beetje gênant zijn voor het gepeupel waarover je normaal gesproken probeert te heersen.

Dit is de strandtrein (mobiele badhuis) van koning Alfonso XIII en zijn Engelse vrouw, Victoria Eugenie van Battenberg op het strand van San Sebastian, Spanje 1908.

Beeldrecht: George Eastman House.

Ukraine’s floating farms

Kin-dza-dza - Ukraine

Ukraine’s floating farms

There must be a place on this world where gravity is much, much less. Often I’m struggling to get my buildings to have that light and floating appearance. So when I saw a Russian movie, featuring these farm-buildings from the Ukranaine that defy gravity I was thunderstruck.

In this movie (the name of which I unfortunately forgot, so please any suggestions?) the building was being used as a kind of potato or grain-sorting station. Trucks would stop underneath to be filled.

I like the way industrial buildings are ‘designed’-or- more accurately: aren’t designed.. The only thing of importance is the way it will function, a skin for the machine inside. Form isn’t an issue at all; Form Follows Function to the Max so to speak. (Louis Sullivan – “Form Follows Function”). By making the statement about the absence of form, design retrieves its freedom. So everything is possible, there is no ugly and no beautiful, therefore the greatest buildings just grow in vague industrial areas or, in this case; farmlands.

The beauty of these buildings inspired Ukrainian filmmakers, so check these out:

Andrei Tarkovsky ‘Stalker’
Georgiy Daneliya ‘Kin-dza-dza!’

The secret of this particular sorting-station?

Spoiler alert:

Story is, it was situated near the town of Krasnosilka in Ukraine, not far away from the city of Odessa. By the time this picture was taken, the building was being dismantled and some of the supports were already removed. But because the bins were empty, the cantilever force was strong enough to withstand gravity for a while.



De zwevende boerderijen van de Oekraïne

Er moet een plaats op de wereld zijn waar de zwaartekracht veel, veel minder is. Vaak moet ik halsbrekende toeren uithalen om mijn gebouwen die lichte en zwevende uitstraling te geven. Dus toen ik een Russische film zag, met deze gebouwen die de zwaartekracht tartten zat ik gelijk op het puntje van mijn stoel.

In deze film (waarvan de naam ik helaas vergeten, dus aub suggesties?) werd het gebouw gebruikt als een soort van aardappelen of graan sorteerstation. Vrachtwagens konden eronder stoppen om te worden gevuld.

Ik hou van de manier waarop industriële gebouwen zijn ontworpen -of-beter gezegd: niet zijn ontworpen .. Het enige wat van belang is, is de manier waarop het functioneert, een huid voor een machine. Vorm is totaal geen issue, Vorm volgt functie tot de Max’ zo te zeggen. (Louis Sullivan – “Form Follows Function”). Door als uitgangspunt de afwezigheid van vorm te nemen, krijgt vormgeving haar ultieme vrijheid terug. Alles is mogelijk, er is geen lelijk en geen mooi, de mooiste gebouwen ontstaan in vage industriële gebieden of, in dit geval; landbouwgebieden.

De schoonheid van deze gebouwen inspireerde een aantal Oekraïense filmmakers, dus bekijk deze eens:

Andrei Tarkovsky ‘Stalker’
Georgiy Daneliya ‘Kin-dza-dza!’

Het geheim van deze bijzondere sorteer-station?

Spoiler alert :

Het verhaal gaat, dat dit gebouw dichtbij de stad Krasnosilka in Oekraïne lag, niet ver van de stad Odessa. Tegen de tijd dat deze foto werd genomen, werd het gebouw ontmanteld en een deel van de dragers waren al verwijderd. Maar omdat de bakken waren leeg, was de hefboomwerking van de fundering sterk genoeg om de zwaartekracht een tijdlang te weerstaan.



the Diving Horses of Atlantic City Pier

Diving Horses Atlantic Steel Pier

I’m gazing at this picture and for the first 10-15 seconds I can hear myself thinking: “WHAT is this I’m looking at?”

* Is it a horse desperate for some cooling off during a hot day? (as I’m writing this there is a heat wave in Holland, Yes: It is possible)

* Is it a suicidal horse?

* Or is it just normal behaviour of which I am unaware, because there aren’t so many diving boards around for horses?

But finally it struck me: It IS, as always, ‘entertainment’

The creator of the attraction was the businessman William “Doc” Carver, one of the best sharpshooters in the world, whose life was a constant adventure. Carver got the idea while crossing a bridge over the Platte River in Nebraska, and he and his horse fell into the water. After this accident he got the idea of horses diving from heights and in 1880 he began to experiment.. The first dives were done by himself and by his daughter, but soon more riders would join the group. For some reason these were all young woman, why? I don’t know (but it probably enlarged the entertainment-value even more).

By the 1920’s the diving horses were the main attraction at the Atlantic City’s Steel Pier, the pier itself one of the biggest attractions in the US, only later on only defeated by the rise of Disneyland. The horses would jump a maximum height of 22 meters into a tank of water, with a young woman riding on its back. Every horse and every riders it’s own style, some dove with their front legs straight out, while others tucked up their legs as if they were going over a jump. One horse would twist in the air and land on his side, making it dangerous for his rider. Some horse were afraid at first, but others seem to like it “…Another horse, I think his name was Patches, drew quite an audience. After making so many jumps he no longer waited for his rider. He would charge up the ramp to the tower and take a running jump off the diving board, leaving the rider behind. A couple of the girls tried to leap on him as he flew by, only to be left sailing through the air mount-less”.

Somehow in all the years the horse dove, not one got injured. The riders? That’s a whole different story… The woman would suffer one or two broken bones each year, mostly because of the paddling hooves whilst in the water tank. One rider, Sonara Carver went blind from a bad impact on the water. She continued diving for 11 more years, inspiring Disney to make a movie ‘Wild Hearts Cannot Be Broken (Dive into a passion)’ in 1991. On the remark is was such a devotion the keep on jumping whilst blind she answered that it had nothing to do with devotion, it was simply too much fun to stop.

To my surprise, the diving horses of Atlantic City continued until 1978, when the attraction under pressure from animal rights groups, was closed.

The diving horse in my thoughts was an extinct species, from long, long ago. When men would chew tobacco en woman were firmly corseted… NOT to be carried out in the late seventies, when we all should have been more committed with the animals. But hey: They were also still fighting bulls back then.

Although it is a good thing these cruel attractions were banned, I sometimes long for the freedom of a less regulated society, if everyone would just take it’s own responsibility and some common sense (but not TOO much) maybe some crazy stuff would emerge once more…



(via Metamorfose Digital

De Duikende Paarden van Atlantic City Pier

Ik staar naar de foto hierboven en voor de eerste 10-15 seconden hoor ik mezelf denken: “Wat is dit in hemelsnaam?”

* Is het een paard wanhopig op zoek naar wat verkoeling tijdens een warme dag?
* Is het een suïcidaal paard?
* Of is het normaal gedrag voor een paard, maar ben ik daarvan niet op de hoogte, aangezien er niet zo veel duikplanken voor paarden zijn?

Maar uiteindelijk drong het tot me door: Het is, zoals altijd, ‘entertainment’

De bedenker van de attractie was de zakenman William “Doc” Carver, een van de beste scherpschutters van de wereld, wiens leven een constante avontuur was. Carver kreeg het idee tijdens het oversteken van een brug over de Platte River in Nebraska, waar hij en zijn paard in het water vielen. Na dit ongeval kreeg hij het idee om paarden te laten duiken van grote hoogten en in 1880 begon hij te experimenteren .. De eerste duiken werden gedaan door hemzelf en door zijn dochter, maar al snel zouden er meer rijders toetreden tot de groep. Om een ​​of andere reden waren deze allemaal jonge vrouwen, waarom? Ik heb geen idee.. (maar waarschijnlijk vergroot de entertainment-waarde, zelfs meer).

In de jaren 1920 zijn de duikende paarden de belangrijkste attractie in het Atlantic City Steel Pier, de pier zelf een van de grootste attracties in de VS, later alleen verslagen door de opkomst van Disneyland. De paarden zouden van een maximale hoogte van 22 meter springen in een tank met water, met een jonge vrouw op de rug. Ieder paard en elke ruiter zijn eigen stijl, sommige paarden doken met hun voorpoten recht naar voren, terwijl anderen hun benen optrokken, alsof ze over een hindernis sprongen. Een paard draaide in de lucht en landde op zijn kant, met gevaar voor zijn ruiter. Sommige paarden waren bang, maar anderen leken het leuk te vinden “… Een paard, ik denk dat zijn naam Patches was, trok nogal een publiek. Na het maken van zo veel sprongen kon hij niet langer wachten op zijn ruiter. Hij rende de oprit van de toren op en nam al ​​rennende een sprong van de duikplank, de ruiter achterlatend. Een paar van de meisjes probeerde op hem te springen als hij langs vloog, maar hij zeilde alleen door de lucht, zonder rijder”.

Op een of andere manier raakte er in alle jaren niet een paard geblesseerd. De renners? Dat is een heel ander verhaal … De ruiters braken een of twee botten per jaar, vooral vanwege de peddelende hoeven als ze eenmaal na de duik in het waterreservoir waren. Een ruiter, Sonara Carver werd blind door de klap op het water. Ze bleef nog 11 jaar daarna duiken, Wat Disney inspireerde om hierover een film te maken met de titel ‘Wild Hearts Cannot Be Broken (Dive into a passion)’ in 1991.. Op de opmerking dat het getuigde van enorme toewijding om blijven springen terwijl ze blind was, antwoordde Sonara dat het niets te maken had met devotie, het was gewoon veel te leuk om te stoppen.

Tot mijn verbazing, werd het duiken met paarden in Atlantic City voortgezet tot 1978, toen de attractie onder druk van dierenrechtenorganisaties, werd gesloten.

Het duikende paard was in mijn gedachten een uitgestorven diersoort, van lang, lang geleden. Toen mannen nog pruimtabak kauwden en de dames waren stevig in het korset zaten … NIET een attractie uitgevoerd in de late jaren zeventig, toen we allemaal al meer moesten zijn meer begaan met de dieren. Maar ja: Toen werd er ook nog druk met stieren gevochten.

Hoewel het een goede zaak is dat deze wrede attracties zijn verboden, heb ik soms het verlangen naar de vrijheid van een minder gereguleerde samenleving, als iedereen gewoon zijn eigen verantwoordelijkheid zou nemen en daar wat gezond verstand aan toe zou voegen (maar niet te veel) zouden er misschien wat meer gekke ideeën komen …



(via Metamorfose Digital