the Diving Horses of Atlantic City Pier

Diving Horses Atlantic Steel Pier

I’m gazing at this picture and for the first 10-15 seconds I can hear myself thinking: “WHAT is this I’m looking at?”

* Is it a horse desperate for some cooling off during a hot day? (as I’m writing this there is a heat wave in Holland, Yes: It is possible)

* Is it a suicidal horse?

* Or is it just normal behaviour of which I am unaware, because there aren’t so many diving boards around for horses?

But finally it struck me: It IS, as always, ‘entertainment’

The creator of the attraction was the businessman William “Doc” Carver, one of the best sharpshooters in the world, whose life was a constant adventure. Carver got the idea while crossing a bridge over the Platte River in Nebraska, and he and his horse fell into the water. After this accident he got the idea of horses diving from heights and in 1880 he began to experiment.. The first dives were done by himself and by his daughter, but soon more riders would join the group. For some reason these were all young woman, why? I don’t know (but it probably enlarged the entertainment-value even more).

By the 1920’s the diving horses were the main attraction at the Atlantic City’s Steel Pier, the pier itself one of the biggest attractions in the US, only later on only defeated by the rise of Disneyland. The horses would jump a maximum height of 22 meters into a tank of water, with a young woman riding on its back. Every horse and every riders it’s own style, some dove with their front legs straight out, while others tucked up their legs as if they were going over a jump. One horse would twist in the air and land on his side, making it dangerous for his rider. Some horse were afraid at first, but others seem to like it “…Another horse, I think his name was Patches, drew quite an audience. After making so many jumps he no longer waited for his rider. He would charge up the ramp to the tower and take a running jump off the diving board, leaving the rider behind. A couple of the girls tried to leap on him as he flew by, only to be left sailing through the air mount-less”.

Somehow in all the years the horse dove, not one got injured. The riders? That’s a whole different story… The woman would suffer one or two broken bones each year, mostly because of the paddling hooves whilst in the water tank. One rider, Sonara Carver went blind from a bad impact on the water. She continued diving for 11 more years, inspiring Disney to make a movie ‘Wild Hearts Cannot Be Broken (Dive into a passion)’ in 1991. On the remark is was such a devotion the keep on jumping whilst blind she answered that it had nothing to do with devotion, it was simply too much fun to stop.

To my surprise, the diving horses of Atlantic City continued until 1978, when the attraction under pressure from animal rights groups, was closed.

The diving horse in my thoughts was an extinct species, from long, long ago. When men would chew tobacco en woman were firmly corseted… NOT to be carried out in the late seventies, when we all should have been more committed with the animals. But hey: They were also still fighting bulls back then.

Although it is a good thing these cruel attractions were banned, I sometimes long for the freedom of a less regulated society, if everyone would just take it’s own responsibility and some common sense (but not TOO much) maybe some crazy stuff would emerge once more…

(via: http://equineink.com)

(via http://en.wikipedia.org/wiki/Sonora_Webster_Carver)

(via Metamorfose Digital http://www.mdig.com.br)

De Duikende Paarden van Atlantic City Pier

Ik staar naar de foto hierboven en voor de eerste 10-15 seconden hoor ik mezelf denken: “Wat is dit in hemelsnaam?”

* Is het een paard wanhopig op zoek naar wat verkoeling tijdens een warme dag?
* Is het een suïcidaal paard?
* Of is het normaal gedrag voor een paard, maar ben ik daarvan niet op de hoogte, aangezien er niet zo veel duikplanken voor paarden zijn?

Maar uiteindelijk drong het tot me door: Het is, zoals altijd, ‘entertainment’

De bedenker van de attractie was de zakenman William “Doc” Carver, een van de beste scherpschutters van de wereld, wiens leven een constante avontuur was. Carver kreeg het idee tijdens het oversteken van een brug over de Platte River in Nebraska, waar hij en zijn paard in het water vielen. Na dit ongeval kreeg hij het idee om paarden te laten duiken van grote hoogten en in 1880 begon hij te experimenteren .. De eerste duiken werden gedaan door hemzelf en door zijn dochter, maar al snel zouden er meer rijders toetreden tot de groep. Om een ​​of andere reden waren deze allemaal jonge vrouwen, waarom? Ik heb geen idee.. (maar waarschijnlijk vergroot de entertainment-waarde, zelfs meer).

In de jaren 1920 zijn de duikende paarden de belangrijkste attractie in het Atlantic City Steel Pier, de pier zelf een van de grootste attracties in de VS, later alleen verslagen door de opkomst van Disneyland. De paarden zouden van een maximale hoogte van 22 meter springen in een tank met water, met een jonge vrouw op de rug. Ieder paard en elke ruiter zijn eigen stijl, sommige paarden doken met hun voorpoten recht naar voren, terwijl anderen hun benen optrokken, alsof ze over een hindernis sprongen. Een paard draaide in de lucht en landde op zijn kant, met gevaar voor zijn ruiter. Sommige paarden waren bang, maar anderen leken het leuk te vinden “… Een paard, ik denk dat zijn naam Patches was, trok nogal een publiek. Na het maken van zo veel sprongen kon hij niet langer wachten op zijn ruiter. Hij rende de oprit van de toren op en nam al ​​rennende een sprong van de duikplank, de ruiter achterlatend. Een paar van de meisjes probeerde op hem te springen als hij langs vloog, maar hij zeilde alleen door de lucht, zonder rijder”.

Op een of andere manier raakte er in alle jaren niet een paard geblesseerd. De renners? Dat is een heel ander verhaal … De ruiters braken een of twee botten per jaar, vooral vanwege de peddelende hoeven als ze eenmaal na de duik in het waterreservoir waren. Een ruiter, Sonara Carver werd blind door de klap op het water. Ze bleef nog 11 jaar daarna duiken, Wat Disney inspireerde om hierover een film te maken met de titel ‘Wild Hearts Cannot Be Broken (Dive into a passion)’ in 1991.. Op de opmerking dat het getuigde van enorme toewijding om blijven springen terwijl ze blind was, antwoordde Sonara dat het niets te maken had met devotie, het was gewoon veel te leuk om te stoppen.

Tot mijn verbazing, werd het duiken met paarden in Atlantic City voortgezet tot 1978, toen de attractie onder druk van dierenrechtenorganisaties, werd gesloten.

Het duikende paard was in mijn gedachten een uitgestorven diersoort, van lang, lang geleden. Toen mannen nog pruimtabak kauwden en de dames waren stevig in het korset zaten … NIET een attractie uitgevoerd in de late jaren zeventig, toen we allemaal al meer moesten zijn meer begaan met de dieren. Maar ja: Toen werd er ook nog druk met stieren gevochten.

Hoewel het een goede zaak is dat deze wrede attracties zijn verboden, heb ik soms het verlangen naar de vrijheid van een minder gereguleerde samenleving, als iedereen gewoon zijn eigen verantwoordelijkheid zou nemen en daar wat gezond verstand aan toe zou voegen (maar niet te veel) zouden er misschien wat meer gekke ideeën komen …

(via: http://equineink.com)

(via http://en.wikipedia.org/wiki/Sonora_Webster_Carver)

(via Metamorfose Digital http://www.mdig.com.br)

Advertisements

…In the unlikely event

 SS Normandie Capsized in New York Harbor 1942
It was the most luxurious cruise-ship in the world in the thirty’s, built as an ocean liner in Saint-Nazaire, France, for the French Line Compagnie Générale Transatlantique. She entered service in 1935 as the largest and fastest passenger ship afloat and is still the most powerful steam turbo-electric-propelled passenger ship ever built.

It is 1942, during World War II the ship was already for long time in the port of New York, when the U.S. seized and renamed “USS Lafayette” to be converted into a troop ship. On February 9, during the renovation, a welder caused a small fire in the first class lounge. This was the beginning of a number of unlikely events: There was no fire extinguisher available in the ship. And the bucket of water, there for emergencies, was accidentally knocked over. The officer on duty could not locate the fire alarm button, But fortunately the ship was equipped with an automatic fire alarm, so a fire would automatically report directly to the fire brigade…

…Unfortunately this was disabled since January 13, 1942.

When they finally managed to alert a policeman on the quay, the fire had now expanded to the smoking room and the long gallery. Finally, at 20:00 the firemen succeeded in extinguishing the fire, but unfortunately .. the ship collected the millions of gallons of water, used by the firefighters in the upper floors and began to tilt. At a 80 degrees heeling angle it finally capsized between piers 88 and 89. The end of a great ship called: “SS NORMANDIE”

(via: http://en.wikipedia.org)